Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2018

Η συμφωνία για τη μεσοπρόθεσμη ρύθμιση του χρέους



Το Eurogroup του περασμένου Ιουνίου έκλεισε ουσιαστικά την συζήτηση για την μεσοπρόθεσμη πορεία του ελληνικού δημόσιου χρέους ενάμιση έτος μετά από την έναρξη εφαρμογής των βραχυπρόθεσμων μέτρων που είχαν εγκριθεί το 2016. Από τα αποτελέσματα του Eurogroup επιβεβαιώθηκε αφενός η κατίσχυση των δανειστών αφού αποκλείστηκε η οποιαδήποτε συζήτηση άμεσου “κουρέματος” του χρέους και αφετέρου το σχέδιο που είχαν προτείνει από την αρχή της κρίσης το οποίο με δυο λέξεις είναι «εμείς το χρέος, εσείς τους τόκους». Έτσι, ενώ διατηρούν το χρέος στο ύψος του από τη μια μεριά, από την άλλη, με την συμφωνία που επέβαλαν δίνουν τα περιθώρια στις ελληνικές κυβερνήσεις να μπορούν να εξοφλούν τους τόκους κρατώντας υψηλά πλεονάσματα για μια σειρά πολλών ετών (3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022 και 2,2% για τη συνέχεια). Για να επιτευχθούν βεβαίως αυτά απαιτείται όχι μόνο συνεχής και ασφυκτική μεταμνημονιακή επιτήρηση (που θεωρείται δεδομένη) αλλά και αρκετή τύχη αφού σε μια πιθανή νέα ύφεση όλες οι παραδοχές θα ακυρωθούν και τα σχέδια θα πρέπει να ξαναγίνουν από την αρχή.    
Η συμφωνία αυτή συνοδεύεται με μια σειρά από (με ή χωρίς εισαγωγικά) ψιλο-μεταρρυθμίσεις:
- στελέχωση της ΑΑΔΕ,
- μη δημιουργία νέων ληξιπρόθεσμων οφειλών,
- ολοκλήρωση του ενιαίου ΕΦΚΑ,
- δημιουργία 240 κέντρων πρωτοβάθμιας υγείας,
- εφαρμογή του νέου συστήματος πιστοποίησης αναπηρίας,
- εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων για τα κόκκινα δάνεια,
- χαλάρωση των ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων,
- αύξηση του κατώτατου μισθού (με προϋπόθεση να μην θιχτεί η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων),
- ταχύτερη αδειοδότηση επιχειρήσεων,
- ολοκλήρωση του κτηματολογίου,
- ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων στον ενεργειακό τομέα (με πρώτη και καλύτερη την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ),
- ολοκλήρωση του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων,
- για τη Δημόσια Διοίκηση προβλέπεται α) η επιλογή και τοποθέτηση στελεχών και προϊσταμένων, β) η εφαρμογή του προγράμματος κινητικότητας και γ) η “αξιολόγηση” των διοικητικών ΔΥ (εξαιρούνται της “αξιολόγησης” οι ένστολοι, οι γιατροί, οι δικαστές και γενικώς τα ειδικά μισθολόγια).

Πριν δούμε τα βασικά σημεία της συμφωνίας ας ρίξουμε πρώτα μια ματιά στις αποπληρωμές του χρέους των 343,74 δισ. ανά έτος και ανά δανειστή όπως αυτό περιγραφόταν από τον ΟΔΔΗΧ στις 31.3.2018. Προφανώς μετά τα μέτρα που ελήφθησαν η νέα εικόνα θα είναι διαφορετική και η σύγκριση απαραίτητη για να φανεί η νέα διάρθρωση του δανειακού βάρους. 


Τα βασικά σημεία της συμφωνίας
1. Επιμηκύνεται κατά δέκα έτη ο χρόνος αποπληρωμής δανείων του EFSF ύψους 96,6 δισ. από το δεύτερο μνημόνιο (την δεύτερη «δανειακή σύμβαση») με ταυτόχρονη πρόβλεψη περιόδου χάριτος πληρωμής τόκων επίσης κατά δέκα έτη. Έτσι η αποπληρωμή αυτών των δανείων του EFSF θα ξεκινήσει το 2033 και όχι το 2023 όπως μέχρι τώρα προβλεπόταν. Σημειωτέον ότι τα παραπάνω δάνεια του EFSF αντιστοιχούν στο ~70% των δανείων που έχει παράσχει ο EFSF ή στο ~30% του συνόλου του δημοσίου χρέους.
Αυτή η ρύθμιση θα έχει ως αποτέλεσμα να μην πληρώνονται ούτε τόκοι ούτε τοκοχρεολύσια γι’ αυτά τα 96,6 δισ. μέχρι και το 2032.

2. Εκταμιεύονται άλλα 15 δισ. από το δάνειο του τρίτου –του “αριστερού”- μνημονίου (έτσι, από το δάνειο των 86 δισ. που προέβλεπε αρχικά το τρίτο μνημόνιο, θα έχουν εκταμιευθεί συνολικά ~62 δισ. –τα υπόλοιπα ~24 δισ., τουλάχιστον προς το παρόν, δεν θα εκταμιευθούν). Από αυτά 15 δισ., τα 5,5 δισ. πηγαίνουν για πληρωμή δόσεων δανείων που λήγουν και τα 9,6 δισ. θα κατευθυνθούν στο περίφημο «μαξιλάρι» (cash buffer) το οποίο μαζί με όσα έχει μαζέψει (ή θα μαζέψει στο προσεχές μέλλον) η κυβέρνηση (κυρίως από έκδοση ομολόγων) φτάνει πλέον τα 24,1 δισ. Τα χρήματα αυτά (τα 24,1 δισ.) καλύπτουν τις αποπληρωμές των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας για τους επόμενους 22 μήνες και θα χρησιμοποιούνται κάθε φορά που η χώρα θα δυσκολεύεται να δανειστεί από τις αγορές.
Από τα 15 δισ. θα εξοφληθούν και 3,3 δισ. από τα δάνεια που έχει δώσει με (υψηλό) επιτόκιο 3,8% το ΔΝΤ το οποίο παραμένει στο “πρόγραμμα” χωρίς να βάλει ούτε σεντ.

3α. Από τον Δεκέμβριο του 2018 μέχρι και τον Ιούνιο του 2022 θα επιστρέφονται  στην Ελλάδα τα κέρδη των Κεντρικών Τραπεζών των χωρών της Ευρωζώνης (ANFA) και της ΕΚΤ (SMP) από τα ελληνικά ομόλογα που κατέχουν. Τα κέρδη αυτά αναμένονται συνολικά στα 4,8 δισ. (περίπου 1,2 δισ. τον χρόνο), θα εγγράφονται στα έσοδα του προϋπολογισμού και στη συνέχεια θα πηγαίνουν στην αποπληρωμή του χρέους.
Οι επιστροφές των κερδών αυτών θα γίνουν σταδιακά σε οκτώ δόσεις μια κάθε Ιούνιο και μια κάθε Δεκέμβριο ξεκινώντας από τον Δεκέμβριο του 2018.
3β. Καταργείται το “πέναλτυ” το οποίο προβλεπόταν να επιβληθεί σε δάνεια του ESM για το δάνειο επαναγοράς ομολόγων του 2012 (δεύτερο μνημόνιο). Το πέναλτυ αυτό (“step up”) ανερχόταν σε ποσοστό 2% από 1.1.2017. Δεν μηδενίζεται το επιτόκιο δανεισμού, απλώς δεν επιβάλλεται επιπλέον επιτόκιο. Το όφελος που θα προκύψει ανέρχεται σε 2,5 δισ.
Τα οφέλη από τις επιστροφές κερδών των Κεντρικών Τραπεζών καθώς και από την άρση του step up θα πραγματοποιούνται, μόνο εφόσον «τηρούνται τα συμφωνημένα», δλδ μόνο εφόσον η Ελλάδα εφαρμόζει τις μεταμνημονιακές δεσμεύσεις της. Ο σχετικός έλεγχος από τους δανειστές θα γίνεται κάθε τρίμηνο.

4. Σε αντάλλαγμα, πέραν των άλλων υποχρεώσεων της, η Ελλάδα αναλαμβάνει την βασική υποχρέωση να δημιουργεί πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% έως το 2022 και 2,2% έως το 2060 ώστε να αποπληρώνονται κατ’ αρχάς και οπωσδήποτε οι τόκοι (ίσως και μέρος τους χρέους).

Μετά την συμφωνία αυτή οι εμπλεκόμενοι θεωρούν ότι μεσοπρόθεσμα το χρέος γίνεται «βιώσιμο» (δλδ η Ελλάδα θα μπορεί να πληρώνει τους τόκους και να δανείζεται από τις αγορές) αλλά η βιωσιμότητα του θα επανεξεταστεί το 2032 (όταν θα αρχίσει η αποπληρωμή των «παγωμένων» μέχρι τότε 96,6 δις €).
Επιπλέον,
α) Αν για κάποιο λόγο οι δημοσιονομικοί στόχοι δεν πιάνονται, ή το ελληνικό δημόσιο παρουσιάσει επιπλέον ταμειακές ανάγκες, τότε η λύση θα είναι η εκποίηση της περιουσίας του που μπήκε ενέχυρο στο ΤΧΣ βάσει του μεσοπρόθεσμου ενώ η μείωση των συντάξεων και του αφορολόγητου παραμένουν στις υποχρεώσεις της χώρας.
β) Εκ των πραγμάτων η Ελλάδα μένει εκτός του προγράμματος ρευστότητας (QE) της ΕΚΤ -που έτσι κι αλλιώς οσονούπω ολοκληρώνεται και τελειώνει- αλλά και από το waiver. (βλ. εδώ).
γ) Η σύνδεση της αποπληρωμής των δανείων με το ρυθμό ανάπτυξης (το “γαλλικό κλειδί” όπως είχε αποκληθεί) παραπέμπεται ουσιαστικά στις καλένδες αφού θα ενταχθεί στα μακροπρόθεσμα μέτρα και μόνο αν χρειαστεί στο μέλλον (κάτι που θα κρίνουν οι ευρωπαίοι από τους δανειστές).
δ) Στα θετικά της συμφωνίας το οικονομικό όφελος που θα προκύψει από τις ρυθμίσεις 1, 3α και 3β. Οι Γερμανοί το υπολογίζουν μέχρι και 34 δισ. (βλ. εδώ).   


Επικαιροποίηση της τεχνικής εικόνας του ΧΑΑ
Χωρίς να έχει αλλάξει η βασική μου άποψη για την τεχνική εικόνα του ΧΑΑ να συμπληρώσω με το διάγραμμα του FTSE μια ημέρα πριν τη λήξη των μνημονίων. Δυστυχώς για τους λονγκ η εικόνα επιδεινώνεται δραματικά: διάσπαση της γραμμής στήριξης του πλαγιοκαθοδικού καναλιού, διάσπαση προς τα κάτω της κάτω γραμμής Bollinger, διάσπαση των (εβδομαδιαίων) Ichimoku clouds. Και εμφανής αδυναμία του δείκτη να επιστρέψει στο κανάλι και να "συμμαζέψει" την πτώση των τελευταίων ημερών.
  


Σχετικά:
1. Η Γερμανία επιμένει και…επιβάλλει τις απόψεις της στο ελληνικό χρέος

3. Το αποκορύφωμα της τραγωδίας

6. Είναι η απόφαση για το χρέος, καταστροφή ή σωτηρία για την Ελλάδα;




Τα «κλεμμένα»

File:Danaides Waterhouse 1903.jpg«Ο Έπαφος παντρεύτηκε την κόρη του Νείλου Μέμφιδα και γέννησαν τη Λιβύη. Η Λιβύη ενώθηκε με το Θεό Ποσειδώνα και έκανε διδύμους γιους, τον Αγήνορα και το Βήλο. Ο Αγήνορας πήγε στη Φοινίκη, ενώ ο Βήλος έμεινε στην Αίγυπτο και με την Αγχινόη έκανε κι εκείνος δυο διδύμους γιούς, το Δαναό και τον Αίγυπτο. Ο Αίγυπτος έγινε βασιλιάς της Αιγύπτου, ενώ ο Δαναός βασίλευσε στη Λιβύη. Τα δύο αδέλφια από το γάμο τους με πολλές γυναίκες απέκτησαν πολλά παιδιά. Πενήντα γιους ο Αίγυπτος, πενήντα κόρες ο Δαναός.
Μετά το θάνατο του πατέρα τους τα αδέλφια ήρθαν σε ρήξη για τα όρια των κρατών τους και την πατρική κληρονομιά. Ο Αίγυπτος πρότεινε στο Δαναό να συμφιλιωθούν και να παντρευτούν οι πενήντα γιοι του τις πενήντα κόρες του. Ο Δαναός απέρριπτε κατηγορηματικά την πρόταση του αδελφού του, γιατί θεωρούσε τους γάμους μεταξύ συγγενών ανόσια πράξη και γιατί είχε πάρει χρησμό από έναν Αιγύπτιο μάντη, που έλεγε ότι θα τον σκότωνε ένας γιος του αδελφού του. Για να απαλλαγεί από την ασφυκτική επιμονή του αδελφού του και να γλιτώσει από την εκπλήρωση του θανατηφόρου χρησμού, ο Δαναός αποφάσισε να εγκαταλείψει το βασίλειό του και να ζητήσει καταφύγιο στην προγονική του κοιτίδα, το Άργος [απ’ όπου καταγόταν η πρόγονός τους Ιώ].
[…]
Η εγκατάσταση του Δαναού και των θυγατέρων του στο Άργος συνέβαλε σημαντικά στην ανάπτυξη του εγχώριου πολιτισμού. Θέσπισαν τελειότερους νόμους για θέματα του κοινωνικού και θρησκευτικού βίου. Έμαθαν στους ντόπιους τη ναυπήγηση νέου τύπου πλοίων, που μπορούσαν να κάνουν μακρινά ταξίδια. Διδάξαν τα γράμματα και την καλλιέργεια των αγρών. Άνοιξαν πηγάδια και με αρδευτικά έργα ξαναζωντάνεψαν την αργείτικη γη. Αύξησαν το φυτικό πλούτο με την καλλιέργεια νέων άγνωστων φυτών, που μετέφεραν από την προηγούμενη πατρίδα τους και η διψασμένη αργολική πεδιάδα πλουτίσθηκε, ώστε να ονομασθεί από τον Όμηρο για τη γονιμότητά της “μαστάρι της γης” (ούθαρ αρούρης).
Ο Δαναός έγινε μάλιστα τόσο ισχυρός ηγεμόνας στο Άργος, που όρισε με νόμο οι Αργείοι στο εξής από Πελασγοί να λέγονται Δαναοί. Αργότερα όλοι οι Πελασγοί της Ελλάδας ονομάστηκαν Δαναοί, γι’ αυτό και στα Ομηρικά έπη η ονομασία αυτή συμπεριλαμβάνει το σύνολο των Ελλήνων της ηπειρωτικής και νησιωτικής Ελλάδας.
[…]
Όμως ενώ ο Δαναός ζούσε ευτυχής με τις κόρες του και τους υπηκόους του, κατέπλευσε στο Άργος ο Αίγυπτος με τους πενήντα γιους του και αξίωσε να πραγματοποιηθούν με τη βία οι γάμοι των γιων του με τις κόρες του αδελφού του. Ο Δαναός αρνήθηκε και πάλι και οι γιοι του Αίγυπτου πολιόρκησαν το Άργος. Ο Δαναός με τις κόρες του κλείστηκαν στην ακρόπολη του Άργους, αλλά στην πόλη δεν υπήρχαν πήγες και δεν είχαν νερό. Όταν ο Δαναός κατάλαβε ότι η δίψα θα τον κάνει γρήγορα να παραδοθεί, προσποιήθηκε ότι δέχεται να κάνει αυτό που του ζητούσαν οι γιοι του Αιγύπτου, εάν αυτοί θα έλυναν την πολιορκία. Έτσι λύθηκε η πολιορκία και κανονίστηκε να γίνει ομαδικός γάμος.
[…]
Επειδή όμως ο Δαναός φοβόταν ακόμη το χρησμό, που έλεγε ότι θα τον σκοτώσει ένας γιος του αδελφού του, πριν από την πρώτη νύχτα του γάμου μάζεψε τις κόρες του, τους μοίρασε μυτερές βελόνες, που τις έκρυψαν μέσα στα μαλλιά τους, και τις πρόσταξε να σκοτώσει καθεμιά τον άντρα της στον ύπνο του την πρώτη νύχτα του γάμου, όταν θα έχει αποκοιμηθεί, απειλώντας με θάνατο όποια δειλιάσει και παρακούσει την εντολή του. Οι Δαναΐδες υπάκουσαν στην πατρική προσταγή και τα μεσάνυχτα, μετά το γαμήλιο γλέντι, καθεμιά κάρφωσε τον εξάδελφο και σύζυγό της στην καρδιά.
[…]
Όταν πέθανε ο Δαναός, οι Αργείοι, για να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους στον ευεργέτη τους, τον ενταφίασαν στο κέντρο της αγοράς και κόσμησαν τον τάφο του με ένα λαμπρό μνημείο, ενώ στους Δελφούς έστησαν ανδριάντα του μαζί με της Υπερμνήστρας με την επιγραφή: “Οι ανδριάντες αυτοί εικονίζουν ήρωες˙ τον ισχυρότερο βασιλιά του Άργους Δαναό και την Υπερμνήστρα, η οποία μόνη από τις αδελφές της είχε τα χέρια αμόλυντα”.
Τις κόρες όμως του Δαναού, τις Δαναΐδες, μολονότι η Αθηνά και ο Έρμης με την άδεια του Δία τις εξάγνισαν, οι Κριτές των Νεκρών τις καταδίκασαν μετά το θάνατό τους και την κάθοδό τους στον Άδη να μεταφέρουν και να ρίχνουν αιώνια νερό σε ένα πιθάρι τρύπιο σαν κόσκινο (“τετρημένον πίθον”), για να τιμωρηθούν για τη δολοφονία των συζύγων τους την πρώτη νύχτα του γάμου [Κατεκρίθησαν γὰρ αἱ Δαναοῦ θυγατέρες, ὡς ὁ μῦθος φησι, ἐν ᾅδου ὑδροφορεῖν εἰς τετρημένον πίθον, ἀνθ’ ὧν τοὺς Αἰγύπτου παῖδας ὁμολέκτρους ὄντας διεχρήσαντο, ὡς εν δίκῃ -Lukianos: Deorum dialogi]».


Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Η μπάλα είναι μόνο η αφορμή

Σηκώθηκε στις εννιά το πρωί. Έπρεπε να πάρει ένα πλούσιο πρωινό σε ενέργεια και υδατάνθρακες. Σε λίγο θα έβγαινε για την πρωινή προπόνηση. Πέντε χιλιόμετρα τρέξιμο. Προετοιμασία για τον μαραθώνιο. Καθημερινή προετοιμασία για τον μαραθώνιο της ζωής. Πριν ξεκινήσει με τα συμπληρώματα, τα ενεργειακά ποτά και τα φρούτα άνοιξε το κινητό του. Οι μέρες πλησίαζαν και έπρεπε να το υπενθυμίσει σε όλους. Ήταν μια υπόσχεση που δεν έπρεπε να αθετηθεί. Τέσσερα χρόνια πριν, το είχαν υποσχεθεί ο ένας στον άλλον. Ανεβοκατεβάζει με το δάχτυλο του την οθόνη. Ομαδικό μήνυμα. Πέντε παραλήπτες. «Σε μια εβδομάδα στις 19:00 το απόγευμα στον Καράφλα, αφήστε ότι κάνετε κι ελάτε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω».
Ντύθηκε με τις στενές εσωθερμικές του φόρμες, φόρεσε το ρολόι που μετράει τους παλμούς και τα χιλιόμετρα και άνοιξε την σιδερένια εξώπορτα. Πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε. Θυμήθηκε τον Δήμο. Την έκανε ακόμη πιο βαθιά την ανάσα.
Ο πρώτος που παρέλαβε το μήνυμα ήταν ο Νίκος. Είχε μόλις ξυπνήσει με εμφανώς κακή διάθεση για να πάει στη δουλειά. Ποιος μαλάκας είναι πρωί πρωί σκέφτηκε. Ακόμα δεν άνοιξα τα μάτια μου και θα μου ζαλίσουν τ’ αρχίδια; Όταν διάβασε το μήνυμα σκέφτηκε. Καλά μαλάκας είναι; Μένουμε σε απόσταση πέντε λεπτών και μου έστειλε μήνυμα; Τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Ο Νίκος έμενε για χρόνια στην πρωτεύουσα. Η απόφαση να επιστρέψει στην γενέτειρα του δεν ήταν αυτό που θα έλεγε κανείς οικειοθελής. Κατά τα φοιτητικά του χρόνια είχε αποφασίσει να υποκύψει στους εθισμούς του. Στην αρχή μερικά αθώα τσιγάρα στα διαλλείματα από τις αίθουσες της αποβλάκωσης ήταν το «ηρεμιστικό» του. Δεν είναι επικίνδυνo ούτε εθιστικό συνήθιζε να λέει. Φυσικό προϊόν και στράβωνε το πρόσωπο με το γλυκό χαμόγελο της μαστούρας. Η ερώτηση που τον χαρακτήριζε ήταν «έχεις χαρτάκια»; Με το πέρασμα του χρόνου οι παρέες και οι προτεραιότητες άλλαξαν. Το ταλέντο που είχε στο να βάζει τις λέξεις στη σειρά παραμερίστηκε και η καθημερινότητα μεταλλάχθηκε σε ένα ατελείωτο super market χημικών παραισθησιογόνων. Μέσα στη γκαρσονιέρα του εξελισσόταν η ελληνική εκδοχή του Trainspotting. Κάθε ντουλάπι στο γραφείο έκρυβε και μια νέα έκπληξη στον κόσμο του εθισμού. Όσο κατέβαινες τα ντουλαπάκια τόσο βαθύτερα χωνόσουν. Όπως η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων με το καπέλο του λαγού. Εδώ Αλίκη δεν υπήρχε. Υπήρξε όμως η Μαρία. Μία νεαρή κοπέλα που είχε βάλει σκοπό της ζωής της να του δείξει πως υπήρχε κι άλλος κόσμος πέρα από αυτό το συνεχές πήγαινε-έλα, πέρα από τα «ζύγια», τα «γιούφι» και τους άσπονδους φίλους.
Υπήρχε ένας κανονικός κόσμος πέρα από την αντικοινωνικότητα του καναπέ και την ασφάλεια της μη συναισθηματικής δέσμευσης. Προσπάθησε πολλές φορές να του μιλήσει. Να του πει για την ζωή πέρα από όσα μας καταστρέφουν, μας ζορίζουν κι εν τέλει μας δολοφονούν. Για την αγάπη που δεν είναι κακοπαιγμένη σκηνή καθημερινής σαπουνόπερας. Εκείνος όταν σηκωνόταν κατάχλομος από τον καναπέ την άρπαζε και την φιλούσε με όση δύναμη του είχε απομείνει. Ύστερα πήγαινε στη κουζίνα για να κόψει τα φυλλάδια από τα αναρίθμητα μαγαζιά εστίασης για να φτιάξει την τζιβάνα του. Θέλεις να παραγγείλουμε κάτι της έλεγε. Και χωνόταν ξανά στο καναπέ. Χωνόταν πιο βαθιά στα σκοτάδια του. Στους καπνούς, τις καύτρες και τις σκέψεις του.  Όταν αγόραζε καινούργια ακριβά ρούχα, απόρροια ενός καλού ντιλ ξυριζόταν και την έπαιρνε τηλέφωνο. Θέλω να βγούμε απόψε της έλεγε. Θα κεράσω εγώ. Εκείνη δεν γούσταρε καθόλου τα χρήματα που έρχονταν από αυτό το ασταμάτητο αλισβερίσι αλλά ήταν μια ευκαιρία να τον ξαναδεί. Ακόμη και τότε φρόντιζε να της υπενθυμίσει πόσο παραδομένος ήταν στους εθισμούς του. Την άφηνε για ώρα μόνη στο τραπέζι και χωνόταν στη τουαλέτα. Μια πλαστική κάρτα τράπεζας και η οθόνη του κινητού ήταν το εισιτήριο πως την ευδαιμονία. Γύριζε στο τραπέζι άλλοτε ανεβασμένος και άλλοτε μαγκωμένος. Εκείνη πάντα τον περίμενε. Όταν πια οι ασφαλίτες είχαν κυκλώσει το τετράγωνο του σπιτιού και ετοιμάζονταν για το μεγάλο ντου εκείνη εμφανίστηκε για μια τελευταία φορά. Θες να βγεις από τα σκατά έστω και τώρα του είπε; Είναι πολύ αργά της απάντησε. Από τότε μέχρι και σήμερα μιλάει για την Μαρίνα. Για την πρώτη φορά που έκαναν έρωτα. Όσοι αγαπιούνται κάνουν έρωτα. Όσοι ανακυκλώνονται κάνουν σεξ. Για την επιπολαιότητα της νιότης. Για την προοπτική που χάθηκε. Ρίχνει λίγο μπακάντρι στο σωλήνα και λέει ξανά και ξανά για εκείνη. Για την μοναδική γυναίκα που κατάφερε να δει πίσω από τους εθισμούς. Πίσω από την εφήμερη δόξα. Πίσω. Κοιτάζει πίσω. Φοράει τη φόρμα του και πίνει βιαστικά τον πρώτο φρέντο εσπρέσο της μέρας. Χαιρετάει τυπικά όσους δεν γουστάρει και πιάνει πρωινή κουβεντούλα κάνοντας περιστασιακά πηγαδάκια με όσους τον κάνουν να διασκεδάζει. Με όσους έχουν κάτι να του πουν πέρα από χρέη, μιζέριες και κουτσομπολιά. Υποστηρίζει την εθνική Βραζιλίας στα μουντιάλ. Γούσταρε πολύ τον Ρονάλντο, τον κανονικό, το φαινόμενο. Γούσταρε τις φαντεζί ενέργειες. Γούσταρε τους ποδοσφαιριστές που ήξεραν μπάλα. Γούσταρε να παραδίδεται στα πάθη του. Να πίνει πολύ, να καπνίζει πολύ, να γελάει δυνατά. Να ερωτεύεται λίγο. Να ανοίγεται ακόμα λιγότερο.
Ο δεύτερος που παρέλαβε το μήνυμα ήταν ο Χρίστος. Ένας αγνός προλετάριος. Δούλευε από την ηλικία των δεκατριών. Όχι επειδή υπήρχε στο σπίτι οικονομική ανάγκη. Το έκανε έτσι από χόμπι. Από συνείδηση. Να έχει την στάμπα του εργάτη. Να μπορεί να γκρινιάζει για την εκμετάλλευση στον χώρο εργασίας. Για τις ατελείωτες ώρες και τα δυσανάλογα έσοδα. Είχε κάπως την στάμπα της τάξης του και το δικαίωμα να βρίζει τα αφεντικά επειδή ο ίδιος είχε επιλέξει να τα βάλει με τέτοιον τρόπο στη ζωή του. Σπούδασε Γεωπόνος στην Θεσσαλονίκη. Η συμπρωτεύουσα ήταν η δεύτερη πατρίδα του. Καταχρηστικά μιας και «οι προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα». Κατά την παραμονή του εκεί αναμείχθηκε με τα νεολαιίστικα κινήματα. Καταλήψεις, πορείες και καλό φαγητό. Είναι λάτρης της  ελληνικής γαστρονομίας του πεζοδρομίου. Απολαμβάνει τις πικάντικες γεύσεις κατά τις πρώτες πρωινές ώρες ύστερα από την κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων αλκοόλ. Επέστρεψε κι εκείνος στη γενέτειρα του. Τα πρωινά παίρνει το μηχανάκι του και διαβιβάζει τα δέματα στα διάφορα μαγαζιά της παραλίας και σε γιαγιάδες σε απόμακρα χωριά του δήμου. Δεν καταδέχεται να πάρει τα φιλοδωρήματα των ηλικιωμένων αναγνωρίζοντας την δύσκολη οικονομική συγκυρία που βιώνουν αντίθετα κράζει τους μεγαλοεπιχειρηματίες του περιστασιακού καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που δεν του αφήνουν τίποτα. Διάολε αν αυτό δεν είναι συνείδηση τότε τι είναι; Στο παρελθόν είχε κάνει διάφορες χειρωνακτικές δουλειές. Κουβαλητής σε αποθήκη. Σερβιτόρος στους μήνες της αναψυχής. Τώρα είναι πακετάς. Δεν ερωτεύεται. Πιστεύει στην ανακυκλώσιμη θεωρία της ηδονής. Είναι σταθερά στα κιλά του. Τα οποία αγγίζουν τριψήφιο αριθμό. Είναι πάντα εκεί για όλους. Χαρούμενος ή γκρινιάρης τριγυρίζει στην πόλη ακόμη και τους μήνες που εκείνη δεν έχει ζωή. Κοινωνικοποιείται μέσω του αθλητισμού. Συχνάζει σε καφετέριες βλέποντας αθλήματα όλων των ομάδων, όλων των τμημάτων. Παίζει τάβλι με μεσήλικες, κερνάει όσους δεν έχουν λεφτά. Όταν παρέλαβε το μήνυμα δεν απάντησε. Είχε να κάνει μια παράδοση και η τυπικότητα που τον διακατέχει δεν του επέτρεπε να καθυστερήσει. Σε κάποιο από τα διαλείμματα της δουλειάς θα περνούσε από το μαγαζί του Παναγιώτη να τον ρωτήσει τι σήμαινε αυτό το κάλεσμα.
Ο τρίτος είναι ιδιοκτήτης ενός ναού της τύχης. Ξέρει από πρώτο χέρι τις πιθανότητες που σου αναλογούν ώστε να γίνεις εκατομμυριούχος. Να ζήσεις χωρίς να δουλεύεις, χωρίς να χρειάζεται κάθε μέρα στις οχτώ το πρωί να σηκώνεσαι και να πρέπει να αναχθείς όλους αυτούς που θα παρελάσουν από το μαγαζί διεκδικώντας το δικό τους μερίδιο στον τζόγο των πιθανοτήτων. Στη προοπτική να ανέβουν την σκάλα της κοινωνικής κινητικότητας προς τα επάνω αποκομίζοντας τεράστια οικονομικά ποσά. Το όνειρο του είναι το επόμενο πρωινό ξύπνημα να τον βρει στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, σε κάποιο παραθαλάσσιο μέρος με κοκτέιλ και γήπεδα του NBA. Mέχρι να συμβεί αυτό φοράει τη φόρμα του και τα αθλητικά του παπούτσια καβαλάει το ποδήλατο και βάζει το κλειδί στην πόρτα του πρακτορείου σιχτιρίζοντας για όσα θα έχει να αντιμετωπίσει και σήμερα. Είναι ο μικρότερος στην παρέα αλλά το χιούμορ του και οι εθισμοί του του έδωσαν το διαβατήριο εισόδου. Λάτρης κι αυτός του καλού φαγητού και της βόλτας με μια υποσημείωση στο αλκοόλ. Ένα ακόμη από εκείνα τα παιδιά που δεν τα χώρεσαν ποτέ οι τέσσερις τοίχοι ενός σπιτιού ή μιας σχολικής αίθουσας. Δεν υποστηρίζει κάποια συγκεκριμένη ομάδα στο μουντιάλ. O «Μούσιας» είναι ένας πεζογράφος της καθημερινότητας. Αντιλαμβάνεται λόγο του επαγγέλματος του τον παλμό της κοινωνίας. Τα απωθημένα που κουβαλάμε όλοι μας. Ξοδεύει τα χρήματα του σε ποικιλίες και ούζα στην παραλία. Γουστάρει την προοπτική της παρέας, της κουβέντας, του χαβαλέ. Η αδυναμία του είναι η σπυριάρα. Ο Λεμπρόν, ο Κόμπε, οι Σέλτικς προσαρμόζεται όμως για χάρη της παρέας.
Ο προτελευταίος που παρέλαβε το μήνυμα μένει στην Αθήνα. Μια νευρική ανήσυχη φιγούρα. Μεγάλωσε μαζί τους και σε κάθε ευκαιρία ψάχνει ένα τρόπο να ξεκλέψει μέρες ώστε να τους συναντήσει. Όταν είδε το μήνυμα ήταν κολλημένος σε μια κάθετη της Ομόνοιας προσπαθώντας να προσεγγίσει τα Εξάρχεια. Ανάμεσα από κορναρίσματα, τοξικοεξαρτημένους και άβολες σκέψεις έσκασε ένα χαμόγελο όταν κοίταξε την οθόνη του κινητού. Η ευκαιρία να γυρίσουμε πίσω σκέφτηκε. Πίσω στα παιδικά μας καλοκαίρια. Τότε που βλέπαμε μπάλα και μετρούσαμε τα μπάνια και τα παγωτά. Άλλωστε αν ο κανόνας της ζωής είναι οι δυσκολίες και η στεναχώρια το νόημα της παραμένει πάντα να δραπετεύεις από αυτά. Έπρεπε να βρει έναν τρόπο ώστε να τελειώνει με τις εκκρεμότητες της πρωτεύουσας και να παραβρεθεί σε αυτό το κάλεσμα δεν γινόταν να το χάσει. Έκανε μια γρήγορη εικόνα. Οι έξι τους να κάθονται κάτω από τη τέντα δίπλα στην παραλία. Μια γιγαντοοθόνη με πράσινη τσόχα και μια μπάλα να τσουλάει. Μπύρες και φαγητό. Κουβέντες που διακόπτονται από κουβέντες. Να κάθονται σε πλαστικά τελάρα. «Βασιλιάδες που χουν θρόνους τους κασόνια από μπύρα» σκέφτηκε καθώς προσπερνούσε την διμοιρία στην Ακαδημίας. Πήρε μια βαθιά ανάσα. Δεν ήξερε ποιον να υποστηρίξει στη διοργάνωση. Τι σημασία είχε άλλωστε;
O Πάνος άργησε να παραλάβει το μήνυμα του. Η φυλακή δεν είχε ανοίξει ακόμη. Είχαν καταφέρει να του περάσουν μια συσκευή με την οποία κρατούσε επαφή με τους «έξω». Μπαλαδόρος στα νιάτα του που αποφάσισε να μην υποκύψει στον εκβιασμό της μισθωτής σκλαβιάς. Αρνήθηκε να δουλεύει για πεντακόσια ευρώ το μήνα και αποφάσισε να επιδοθεί στην παρασιτική οικονομία του καπιταλισμού. Άρχισε να κάνει «βέρια» στην αρχή στο γήπεδο και στη συνέχεια σε λουξ περιοχές του κέντρου. Όσο ανέβαινε στην ιεραρχία τόσο πιο κοντά βρισκόταν στην καταστροφή του, κάτι σαν τον μύθο του Δαίδαλου και του Ίκαρου που θέλησαν να φτάσουν τον ήλιο και στο τέλος τους έκαψε. Τώρα ανά δυο μήνες έκανε αιτήσεις αποφυλάκισης. Πάντα το κράτος έχει τον τρόπο να πάρει πίσω με πολλαπλάσιο τρόπο όσα του έκλεψες. Κάθε αίτηση απαιτούσε περίπου χίλια ευρώ για παράβολα και δικηγόρους. Οι υπόλοιποι τον περίμεναν. Ήξεραν πως αν κι αυτή η αίτηση δεν γινόταν δεκτή τότε θα έχαναν την ευκαιρία να δουν μαζί του τα παιχνίδια. Ήξεραν επίσης πως όσο περισσότερο μένεις εκεί μέσα τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να μην «σωφρονιστείς» αλλά να «ιδρυματοποιηθείς». Όταν είδε το μήνυμα αναστέναξε. Δεν άφησε όμως να τον πάρει από κάτω. Τίποτα δεν άφηνε να τον πάρει από κάτω. Πήρε την πετσέτα του και τράβηξε προς το μονόζυγο. Μετά από τις επαναλήψεις θα ακολουθούσε αγώνας ποδοσφαίρου με την διπλανή πτέρυγα.
Η μεγάλη ημέρα είχε φτάσει. 14 Ιουνίου και ο Καράφλας είχε βγάλει την μεγάλη οθόνη δίπλα στην θάλασσα. Όπως και να ‘χε οι τέσσερις από τους έξι θα ήταν εκεί. Έχω μείνει άστεγος ρε μαλάκες τους είπε. Αποκλείστηκε η Ιταλία και δεν ξέρω ποιον να υποστηρίξω στο Μουντιάλ. Οι υπόλοιποι γέλασαν. Του παρήγγειλαν μπύρες. Κάθισαν αναπαυτικά στις καρέκλες και κοιτούσαν τον παραλιακό δρόμο. Ο δρόμος είχε παραδοθεί για μήνες στην ησυχία. Τόση ησυχία που αγγίζει τα επίπεδα της αδράνειας. Οι καρέκλες στα κιόσκια είχαν σκουριάσει, οι τέντες είχαν σκιστεί από τον αέρα, τον μοναδικό επισκέπτη του χειμώνα. Τους παρατηρεί κανείς να κάθονται απαθείς μέσα στα μαγαζιά τους. Άλλη μια παύση οχτώ μηνών. Με δυσκολία αντιλαμβάνονται πως ήρθε το καλοκαίρι. Και τι καλοκαίρι με Μουντιάλ. Αρχίζουν δειλά δειλά να ξύνουν τα ξύλα, να λουστράρουν τα υπολείμματα από τα δοκάρια. Μερικοί μετανάστες που επιδίδονται σε χειρωνακτικές εργασίες ξεκινάνε να επισκευάζουν τις τέντες. Αρχίζει η σεζόν σκέφτονται. Δείχνοντας πως έχουν μπει για τα καλά στο πνεύμα της οικονομίας «των τριημέρων». Ο δρόμος αποκτά σιγά σιγά και πάλι ζωή. Περιμένει τα γέλια, τους καυγάδες, τα φιλιά, τις αγκαλιές. Περιμένει τη φασαρία της ζωής, τους μεθυσμένους πιτσιρικάδες, τα μηχανάκια με τις θορυβώδεις εξατμίσεις, τις προοπτικές του καλοκαιρινού έρωτα.
Το βλέμμα τους πέφτει στον Ψηλό. Μπορείς να τον πετύχεις όλες τις ώρες της νύχτας και της μέρας να περπατάει κατά μήκος της παραλίας. Ένας ψηλός με καμπούρα, μακριά μαλλιά, τα μισά άσπρα και τα μισά μαύρα, να περιφέρεται «ασκόπως». Οι ταυτότητες που έχει ποικίλουν ανάλογα με την συμπάθεια που τρέφει κανείς προς το πρόσωπο του. Ο Νικ ο Καναδός, ο Νικ ο μπασκετμπολίστας, ο Νικ ο καζινάκιας. Έφυγε στα νιάτα του να σπουδάσει αρχιτεκτονική στη Φλωρεντία, έκανε ένα μεταπτυχιακό στις ντουζίνες και το εν τέλει το διδακτορικό του στα καζίνο ολόκληρης της γης. Τον ακούς να μιλάει για τα ταξίδια του και ενδόμυχα ζηλεύεις. Με εκείνη την καλή αίσθηση της ζήλιας που δεν θες να πάθει ο άλλος κάτι αλλά να είσαι κι εσύ τυχερός ώστε να το ζήσεις. Ο Νικ είναι ένας περιφερόμενος στατιστικολόγος. Έζησε και τώρα βιώνει το αποτέλεσμα της μαθηματικής εξαθλίωσης του καπιταλιστικού τρόπου διασκέδασης. Έχεις φράγκα; Μπορείς να παίξεις με τις πιθανότητες πίνοντας εξωτικά κοκτέιλς συναναστρεφόμενος με εξωτικές καλλονές από τις ακτές τις Πολυνησίας. Όταν οι πιθανότητες, που από την αρχή, είναι δραματικά εναντίον σου φανερώσουν το »κόκκινο μαύρο» της τύχης αναλογίζεσαι την ζωή που έζησες και ότι απέμεινε από εκείνη. Όταν δεν έχεις μπορείς απλά να αναπολείς όσα έγιναν.
Μπαινοβγαίνει στα προποτζίδικα. Με τη μεγάλη του εμπειρία συμβουλεύει τους επίδοξους εκατομμυριούχους, πηγαίνει για μπάσκετ με τους πιτσιρικάδες φοράει ψηλά μπασκετικά nike και μαύρα μπλουζάκια που τονίζουν τη κοιλιά του από τον καιρό της ευζωίας  , περπατάει στην παραλία και τρώει παγωτό μηχανής, για να ζήσει κάνει διάφορες χειρωνακτικές εργασίες στα μαγαζιά της παραλίας. Τεράστια περιουσία που εξαφανίστηκε μέσα σε εκτυφλωτικούς προβολείς, τραπουλόχαρτα και ντουζίνες. Ο Νικ ζει τις επιπτώσεις της επίπλαστης ευημερίας, δοκιμάζει ξανά και ξανά τις πιθανότητες χωρίς ποτέ να κλαίγεται. Τα έζησα όλα θα τον ακούσεις να λέει με στόμφο, τώρα απλά προσπαθώ να επιβιώσω. Κοιμάται όπου βρει, τρώει ότι βρει, μιλάει μόνο με όσους γουστάρει. Μια αναγεννησιακή φιγούρα, ένας φεουδάρχης πριν την βιομηχανική επανάσταση, ένας αμετανόητος λάτρης της προοπτικής μιας μεγάλης ζωής. Ένας καθημερινός βιοπαλαιστής. Αλλάζει τις κοινωνικές ταυτότητες με άνεση. Έχει περπατήσει την σκάλα της κοινωνικής κινητικότητας περισσότερο από τον καθένα. Δίπλα του περνάνε νεαροί κάγκουρες με Lonsdale και μηχανάκια, νεοχίπισες, επαρχιώτες που διαπρέπουν στην παραβατική οικονομία, χαρτογιακάδες που προσπαθούν να δειχτούν κατά μεσής του καλοκαιριού, μερικούς εκδρομείς της διανόησης, ζευγαράκια που κινούνται με αντίστροφη φορά.
Ο Νικ συμπυκνώνει την υποκρισία και την αλληλεγγύη μιας τυπικής κλειστής κοινωνίας στο ύστερο στάδιο της οικονομικής εξαθλίωσης που ακολούθησε τα καλοκαίρια της αφθονίας. Οι μισοί τον κράζουν που έχασε. Αγνοώντας πως για να χάσεις πρέπει πρώτα να ρισκάρεις. Οι άλλοι μισοί τον γουστάρουν γιατί με τις ιστορίες του τους κάνει να πιστεύουν πως όλα μπορούν να συμβούν στις ζωές τους. Μερικοί ενδόμυχα συμπάσχουν μαζί του, βλέπουν τα δικά τους περασμένα μεγαλεία και κάτι λίγοι τον κερνάνε παγωτό μηχανής και περπατάνε μαζί του κατά μήκος της παραλίας ακούγοντας τις ιστορίες του. Τους φωνάζει. Τι βλέπετε ποδόσφαιρο ρε μαλάκες όλα στημένα είναι. Και συνεχίζει… Αν έχετε κανένα καλό οβεράκι πείτε το και σε μένα.
Όταν ο Ψηλός ξεμακραίνει εμφανίζεται ο πέμπτος της παρέας. Που είσαι ρε μαλάκα άργησες του φωνάζουν ξεσηκώνοντας τον κόσμο που κάθεται στις παρακείμενες καφετέριες. Κανείς δεν θυμώνει τους ξέρουν όλοι. Με τα χρόνια σταμάτησαν να τους κοιτάνε καχύποπτα. Σταμάτησαν ακόμη και να τους θεωρούν αλήτες. Γι’ αυτούς είναι η αφορμή να μαζευτούν μετά από τον παγερό χειμώνα. Για εκείνον είναι εισιτήριο διαρκείας του στην παιδική ηλικία, στη νοσταλγία. Για όλους είναι το μωσαϊκό της αληθινής φιλίας. Εκείνης που ακόμη κι αν έχεις μήνες να δεις τον άλλον η συζήτηση συνεχίζεται ακριβώς από το ίδιο σημείο. Χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσεις. Αρχίζουν να αναλύουν τις εντεκάδες. Μιλάνε για τον Μέσι που αν καταφέρει να το σηκώσει θα είναι αντάξιος συνεχιστής του Μαραντόνα. Κάνουν αστεία για τους εθισμούς του. Ζητάνε από τον Καράφλα να τους βάλει να ακούσουν το τραγούδι που έγραψε ο Manu Chao για τον Αργεντίνο. Κάποιοι χαμογελούν πικρά. Γιατί ξέρουν πως ο εθισμός δεν είναι αστείο. Ο Μι ρίχνει κρυφά μια γουλιά μπύρας στο χώμα για όσους έφυγαν νωρίς. Κάτι σαν τα παπούτσια στο καλώδιο στις κοινωνίες της Λατινικής Αμερικής. Ο Νίκος κάνει βίντεοκλήση στον Πάνο. Αφού δεν του ενέκριναν την άδεια αποφυλάκισης και αφού δεν γκρεμίσαμε τις φυλακές βρήκαν ένα τρόπο να πραγματοποιήσουν την υπόσχεση. Πιάσε ακόμη μια ποικιλία κρεατικών φωνάζει ο Χρίστος. Ο Πάνος γελάει. Πως είστε έτσι ρε μαλάκες. Ενώ παράλληλα κάνει κάμψεις μέσα στο δωμάτιο. Mιλάνε για τον Ρόμπεν, αναρωτιούνται τι θα γινόταν αν το φαινόμενο δεν είχε διαλύσει το γόνατο του, για τα εκατομμύρια που απλώνονται σα βεντάλια στο χορτάρι. Kοιτάζουν καχύποπτα τις λευκές τρίχες στα κεφάλια τους. Τα σώματα γερνάνε. Οι ψυχές παραμένουν όμως ζωηρές. Όμορφη ντρίπλα χώρο του κέντρου ακούγεται η φωνή του σπίκερ.
Στο ημίχρονο ο Νίκος σηκώνεται. Όλοι πιστεύουν πως πηγαίνει να παραγγείλει άλλη μια γύρα μπύρες. Εκείνος κατευθύνεται στο διπλανό σπίτι. Κάθε καλοκαίρι τον έβλεπε να βγαίνει ακριβώς στις έξι στο μπαλκόνι του με έναν ελληνικό καφέ. Τοποθετεί ευλαβικά, σχεδόν σα να βρίσκεται σε ιεροτελεστία, την καρέκλα προς τη μεριά της θάλασσας. Τους χωρίζουν μόνο δέκα μέτρα. Όταν τα μηχανοκίνητα οχήματα δεν σουλατσάρουν στο δρόμο ακούει τον παφλασμό των κυμάτων στην περιοδική μονοτονία της επανάληψης. Το κάνει αυτό για περισσότερα από τριάντα χρόνια. Παλιότερα το έκανε μαζί της. Έχει αφήσει την πλαστική λευκή καρέκλα της ακριβώς από την άλλη πλευρά του στρογγυλού μπλε τραπεζιού. Σαν άλλη μια εκδοχή των παπουτσιών στο καλώδιο. Για κακή του τύχη ο Νικόλας, που θα μπορούσε να είναι εγγονός του, τον έβαλε στο μάτι. Κάθε απόγευμα περνάει από κάτω και επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα. Έτσι θέλω να γίνω όταν γεράσω τους λέει. Να στέκομαι σε ένα μπαλκόνι και να ακούω τα κύματα. Να γράφω τα πάντα στ’ αρχίδια μου. Να μην με νοιάζει τίποτα. Τον κοιτάζει με περιέργεια, σχεδόν με καχυποψία. Πιστεύει πως κρύβει κάποιο μυστικό. Δεν γίνεται κανείς να τα έλυσε όλα μέσα του και να κάθεται να απολαμβάνει το ηλιοβασίλεμα ακούγοντας την θάλασσα κάθε μέρα λέει και ξαναλέει με το θράσος της νεότητας.
Εκείνο το απόγευμα δεν άντεξε. Την έστησε κάτω από το μπαλκόνι και περίμενε. Μόλις εμφανίστηκε πλησίασε περισσότερο και τον ρώτησε. Ποιο είναι το μυστικό; Πως το κάνεις;
Μην βιάζεσαι του είπε. Θα το μάθεις κι εσύ. Η ζωή δεν θέλει βιασύνες. Μέχρι τότε να μετράς τα μπάνια, τα παγωτά και τα μουντιάλ που είδες με τους δικούς σου.
Έξι ποτήρια που γέμιζαν και άδειαζαν με γρήγορους ρυθμούς, έξι σώματα που βιάστηκαν να τα ζήσουν όλα, μια γενιά που έμαθε να επιβιώνει όταν όλα γύρω της ούρλιαζαν τον θάνατο, έξι μυαλά που αγαπούσαν τον ποδόσφαιρo, την καλή παρέα και τις αλητείες. Έξι καρδιές που χτυπούσαν πιο δυνατά από τις υπόλοιπες εκεί γύρω. Έξι φωνές που ανέβαζαν την ένταση… Γκολλλλλλλλ!!!! Kι ύστερα σιωπή. Ακουγόταν η εξάτμιση από τα μηχανάκια. Οι τηλεοράσεις από τα μπαλκόνια που συνέθεταν το μεθυσμένο soundtrack του πάθους, τα κύματα όταν συναντούν την άμμο, τα καπάκια από τις μπύρες που ανοίγουν, τα φιλιά από τα ζευγαράκια, τα νυχτολούλουδα που σκέπαζαν την ατμόσφαιρα.
Σχετική εικόνα

Αντιγραφή κειμένου από ένα "διαφορετικό" αθλητικό περιοδικό με αφορμή το μουντιάλ -και όχι μόνο- που μόλις ξεκινά...



Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Μια άνοδος που αποδείχθηκε… faux



Θέλουμε ένα τρίμηνο ακόμη για να ολοκληρωθεί το μνημόνιο (σε τρεις κύριες εκδόσεις και αρκετά “μεσοπρόθεσμα προγράμματα”) και το ενδεχόμενο αυτό προφανώς θα παίξει το ρόλο του στην πορεία του ΧΑΑ. Δεν είναι όμως μόνο η «έξοδος στις αγορές» (“καθαρή” ή όχι) ο μοναδικός καθοριστικός παράγοντας για το τι θα συμβεί στο ελληνικό χρηματιστηριακό ταμπλό το επόμενο διάστημα. Η πορεία των μεγάλων χρηματιστηρίων (κυρίως ΗΠΑ και Γερμανίας), η πορεία της “νομισματικής χαλάρωσης” της ΕΚΤ και της Fed αλλά και η κατάσταση των οικονομιών των αναδυόμενων χωρών σε σχέση με τα επιτόκια δανεισμού και την εξέλιξη των χρεών τους αποτελούν αιτίες απότομων διορθώσεων –και γιατί όχι- και μιας νέας μεσο/μακροχρόνιας, πτωτικής πορείας, των χρηματιστηρίων.
Έχοντας αυτά κατά νου ας δούμε αρχικά την συμπεριφορά του ΓΔ επικεντρώνοντας στο τελευταίο έτος.  
https://tvc-invdn-com.akamaized.net/data/tvc_c18535c861fba8824423a80d49cac0d9.png

Οι 650 μον. ήταν το εφαλτήριο για μια ανοδική κίνηση σε… δυόμιση φάσεις, από τις οποίες η τελευταία είναι σε εξέλιξη. Η πρώτη φάση ξεφούσκωσε στη διάρκεια του περυσινού φθινοπώρου με την διόρθωση του ΔΤΡ. Η δεύτερη φάση ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 2017 και το σκέλος της διόρθωσής της ταυτίστηκε με την ισχυρή διόρθωση στα αμερικάνικα χρηματιστήρια (τέλος Ιανουαρίου 2018) που ήταν μάλλον η αφορμή -και όχι η αιτία- της διόρθωσης του ΓΔ από τα υψηλά των ~900 μον. Στο εβδομαδιαίο διάγραμμα είναι πολύ χαρακτηριστική η αρνητική απόκλιση του MACD (αλλά και του RSI που δεν φαίνεται στο διάγραμμα).
Από τα χαμηλά της 3/4/2018 ξεκίνησε η ανάκαμψη που όμως, παρά την βελτίωση της τεχνικής εικόνας των αμερικάνικων χρηματιστηρίων, δεν βρήκε συνέχεια… Αρχικά τα περιθώρια της ανόδου “έδειχναν” μέχρι και την περιοχή λίγο πάνω από 900 μον.  
Η ανοδική πορεία διακόπηκε απότομα στις αρχές Μαΐου λόγω ΦΦΓΚΡΠ (που δεν ήταν αφορμή αλλά η αιτία της διόρθωσης -παρεμπιπτόντως μια ενδιαφέρουσα ανάλυση για την ΦΦΓΚΡΠ εδώ) αφού οι ανησυχίες σύντομα διαχύθηκαν σε όλο το ΧΑΑ (με άμεση αντανάκλαση σε ΙΝΛΟΤ και ΔΕΗ).

Σε άμεση συνάρτηση με τον ΓΔ κινείται φυσικά και ο ΔΤΡ ο οποίος θα κληθεί σύντομα να υπερασπιστεί το ανοδικό του κανάλι που ξεκινά από τα χαμηλά της 17/11/2017.
https://tvc-invdn-com.akamaized.net/data/tvc_7892ac4b3236aa1fce3b0353f8368d84.png

Ανακεφαλαιώνοντας, ξαναγυρίζουμε στην βάση των προσδοκιών μας αλλά με περισσότερα ερωτηματικά σε σχέση με 1,5 μήνα πριν. Σε ένα γενικά βαρύ οικονομικό και χρηματιστηριακό κλίμα, τεχνικά έχει ενδιαφέρον να δούμε αν υπάρξει μια αντίδραση από τις 760-770 μον όπου και υπάρχουν ισχυρές στηρίξεις. 
https://tvc-invdn-com.akamaized.net/data/tvc_ab98828db9897b948f5f133c15e476e7.png


Τέλος, χωρίς άλλα σχόλια, ας κάνουμε και μια επισκόπηση στα αποτελέσματα του συστήματος των προσΕΚΜ σε σχέση με τον ΓΔ. 




Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

Η Τουρκία έμαθε να παίζει πόκερ

Σχετικοί και άσχετοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί, ειδήμονες περί τα διεθνή χρησιμοποιούν σχεδόν καθημερινά φρασεολογία ή και πηχυαίους τίτλους με αναφορά στο πόκερ για να εξηγήσουν τη στάση της Τουρκίας στο Α ή στο Β ζήτημα. Προφανώς θέλουν να τονίσουν ή να εξηγήσουν τη σημερινή στάση της Τουρκίας να ξεφύγει από τα καθιερωμένα, με την ηγεσία της να επιδιώκει πράγματα διαφορετικά από το παρελθόν, συγκρουόμενη όχι μόνο με τους γείτονες της αλλά και παραδοσιακούς συμμάχους της. Της καταλογίζουν στάση ταύρου εν υαλοπωλείο ή άσχετου παίκτη του πόκερ που παίζει τα ρέστα του. Είναι έτσι ή μήπως η Τουρκία έχει μάθει πόκερ;


Έχει ειπωθεί από έναν παίκτη μύθο του πόκερ, τον Crandell Addington ότι το limit poker είναι επιστήμη αλλά το no limit είναι τέχνη. Στo limit πόκερ σημαδεύεις ένα στόχο, στο no-limit ο στόχος ζωντανεύει και σε πυροβολεί. Λοιπόν ας δούμε τι ισχύει για την Τουρκία και ως προς την επιστήμη και την τέχνη όχι μόνο του πόκερ αλλά και της πολιτικής.

1. Η Τουρκία δεν είναι χώρα της πλάκας

Με πάνω από 80 εκ. πληθυσμό, 783.562 km2 έκταση και εξαιρετική γεωγραφική θέση - σταυροδρόμι, με ονομαστικό ΑΕΠ 857,429 δισ. $ και σε μονάδες νομισματικής ισοτιμίας 1.988,331 δισ., μέλος του ΝΑΤΟ με τον μεγαλύτερο στρατό μετά τις ΗΠΑ, των  G20, με μεγάλη οικονομική ανάπτυξη. Η σύγχρονη Τουρκία γεννήθηκε, μετά τον ιμπεριαλιστικό διαμελισμό της ηττημένης Οθωμανικής αυτοκρατορίας, χάρη στη νίκη του αναδυόμενου τουρκικού εθνικισμού επί του ελληνικού στρατού. Αυτό δημιούργησε δύο προβλήματα. Το ένα είναι η προσπάθεια δια της βίας να ομογενοποιηθεί εθνικά ενώ δεν έχουν υπάρξει (ή είναι ακόμη ανώριμες) οι απαραίτητες εσωτερικές πολύχρονες διεργασίες και δεύτερο λόγο της εκδίωξης των πληθυσμών που έλεγχαν την καπιταλιστική ανάπτυξη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (Έλληνες και Αρμένιοι) η μοναδική συγκροτημένη δύναμη που μπορούσε να τους αντικαταστήσει ήταν ο στρατός συνεπικουρούμενος με τις νέες κρατικές δομές που χτίζονταν, με αποτέλεσμα να διαμορφωθεί ένα στρατιωτικό-βιομηχανικό-επιχειρηματικό σύμπλεγμα, που εξασφάλισε την οικονομική επιβίωση του σύγχρονου τουρκικού κράτους, αλλά αδυνατούσε να το βάλει στην νέα εποχή. Τον ρόλο αυτό έπαιξαν οι δυνάμεις που στήριξαν το AKP στην άνοδο του στην εξουσία συγκρουόμενες σφόδρα με το κεμαλικό κατεστημένο που στηριζόταν στην προηγούμενη κατάσταση.


 

2. Η άνοδος των νέων αυτών δυναμικών κομματιών της αστικής τάξης και των μονοπωλίων, που προήλθαν και από την καπιταλιστική ανάπτυξη της Ανατολίας αλλά και ως συνεργάτες μεγάλων ξένων πολυεθνικών, με την υποστήριξη μεγάλων λαϊκών μαζών που βαρέθηκαν τη διαφθορά και τη φτώχεια, εκφράσθηκε πολιτικά με τον καλύτερο τρόπο από τον νεοβοναπαρτισμό του Ερντογάν, που έπαιξε και παίζει με την αναγκαιότητα της αναβάθμισης της θέσης της Τουρκίας στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πλέγμα, μη αρκούμενοι στον υποδεέστερο ρόλο του υποτακτικού του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Διεκδικεί με επιμονή και συνέπεια έναν ανεξάρτητο ρόλο που θα της δίνει το δικαίωμα να διευθετεί τα συμφέροντα της επί "ίσοις όροις" δηλαδή με βάση την πραγματική οικονομική, στρατιωτική και πολιτική της δύναμη που θεωρεί ότι είναι αυτή ενός παγκόσμιου παίκτη.

Ο δρόμος αυτός πέρασε από την άρνηση να χρησιμοποιηθεί η βάση του Ινσιρλίκ στον πόλεμο του Ιράκ, που έδωσε τεράστιο κύρος στις μουσουλμανικές μάζες ανά την υφήλιο και φυσικά η αντιπαράθεση της τουρκικής ηγεσίας και προσωπικά του Ερντογάν, με τον κύριο σύμμαχο των αμερικανών στην περιοχή, που είναι το Ισραήλ.

3. Ένας τέτοιος δρόμος δεν ήταν χωρίς μεγάλα και σύνθετα εμπόδια. Επανειλημμένες προσπάθειες του κεμαλικού στρατιωτικού κατεστημένου να ανατρέψει με πραξικόπημα τις νέες πολιτικές δυνάμεις και να ξανακερδίσει την πρωτοκαθεδρία. Η τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια έδωσε το έναυσμα για γενικές εκκαθαρίσεις σε όλα τα επίπεδα του κρατικού μηχανισμού και όχι μόνο, πολιτικές διώξεις και αντιδημοκρατικές τρομοκρατικές πρακτικές. Η υπεράσπιση της "υπερήφανης Τουρκίας" που δεν θα δίνει λογαριασμό σε κανένα συγκινεί και κινητοποιεί μέσω του εθνικισμού πλατιές λαϊκές και μικροαστικές και μουσουλμανικές μάζες που είναι και το κύριο μαζικό πολιτικό στήριγμα του καθεστώτος.

4. Στην πορεία αυτή σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι ταξικοί αγώνες των Τούρκων, Κούρδων κλπ εργαζομένων οι οποίοι αντιμετώπισαν την πιο πολυποίκιλη άγρια τρομοκρατία, βάφοντας με το αίμα τους κάθε κατάκτηση, εργασιακή, δημοκρατική ή άλλη στη σύγχρονη Τουρκία. Σήμερα γνωρίζουν ξανά σκληρές διώξεις, φυλακές, τρομοκρατία και εξόντωση πολλές φορές.

5. Από την παραπάνω περιγραφή γίνεται κατανοητό ότι η σημερινή ηγεσία της Τουρκίας, δέσμια των δυνάμεων που εκφράζει, δεν μπορεί να διεκδικήσει την αναβάθμιση του ρόλου μιας δημοκρατικής, πολυεθνικής, πολυπολιτισμικής και ανεξάρτητης, πρώτα από όλα από τον ιμπεριαλισμό, Τουρκίας αλλά ακολουθώντας τον μόνο δρόμο που ξέρουν τα μονοπώλια και οι καπιταλιστές, αυτόν της δύναμης και της επιβολής, πάει να επιβάλει τη θέση της με συγκεκριμένη στρατηγική:  α) Κινητοποίηση και ομογενοποίηση των εσωτερικών δυνάμεων δια του αυταρχισμού και του εθνικισμού  β) εξαγωγή της εσωτερικής δυναμικής αλλά και προβλημάτων (θανάσιμος κίνδυνος εδαφικού ακρωτηριασμού λόγο κουρδικού ζητήματος που θα ακρωτηριάσει και τις επιδιώξεις της) δια του εκτοπισμού των άλλων στον ζωτικό χώρο που την περιβάλλει περιμένοντας μακροπρόθεσμο συμβιβασμό τους (βλέπε κουρδικές περιοχές με τη Συρία και όχι μόνο, Αρμενία, Ιράκ, Αιγαίο κλπ)  γ) Ευθεία αντιπαράθεση, με αυτόνομη γραμμή, με τον αμερικάνικο και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, που έχουν τα δικά τους συμφέροντα και επιδιώξεις και την ανατροπή της απόλυτη κυριαρχίας τους στην περιοχή. Επιδίωξη ενός συμβιβασμού που δεν θα καταγράφει απλώς τα συμφέροντα της τουρκικής αστικής τάξης αλλά θα τα παίρνει υπόψιν σε όλες τις μοιρασιές "ανάλογα με το κεφάλαιο" του καθενός.

6. Η τουρκική ηγεσία, πολιτική και οικονομική, γνωρίζει ότι είναι πολύτιμη για όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της εποχής. Και το βάθος πεδίου της οικονομίας της, και η γεωστρατηγική της θέση είναι κρίσιμης σημασίας. Γι αυτό μετατοπίζεται στο ιμπεριαλιστικό πλέγμα προσεγγίζοντας τον πρώτο οικονομικό πυλώνα, την Κίνα, τον μόνο στρατιωτικό αντίπαλο που μπορεί να αντισταθεί στις ΗΠΑ, την Ρωσία, και τη μόνη περιφερειακή δύναμη με αυτόνομο ρόλο στην περιοχή, το Ιράν, απειλώντας τους δυτικούς να αποδεχθούν το νέο της ρόλο αλλιώς θα δημιουργηθεί ένα ατέλειωτο συνεχές από τον Ειρηνικό ως τη Μεσόγειο που θα απειλεί μεσοπρόθεσμα την κυριαρχία τους και κοντοπρόθεσμα την ενεργειακή τους επιβίωση.

7. Έτσι λοιπόν οι επιμέρους στόχοι απομάκρυνσης του κουρδικού κινδύνου (κίνδυνος ακρωτηριασμού άρα και υποβάθμισης) δια της στρατιωτικής μηχανής της και εξαναγκασμό των Κούρδων σε επώδυνο συμβιβασμό και η συμμετοχή στα κέρδη από τους υδρογονάνθρακες στην περιοχή δένονται με την στρατηγική της επιδίωξη. Η ελληνική αστική τάξη, πληγωμένη από την κρίση αλλά σημαντική στην περιοχή, και η κυπριακή, που ονειρεύονται αναβάθμιση και κέρδη και δια των πραγματικών ή φανταστικών πόρων ή δια της "χρησιμότητας" τους στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που κοντράρει σήμερα η τουρκική αστική τάξη δεν αντιλαμβάνονται ότι είναι πολύ μικροί για να μην είναι αναλώσιμοι. Η προσκόλληση τους σε δήθεν άξονα με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και το δικτατορικό καθεστώς της Αιγύπτου, οι κορώνες για ενίσχυση των δεσμών με τους "παραδοσιακούς συμμάχους", τις ΗΠΑ, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ (κύρια στηρίγματα της αστικής τάξης ενάντια στον εσωτερικό εχθρό, τους εργαζόμενους) με αναβάθμιση της λογικής παραχώρησης γης και ύδατος (Σούδα, Αλεξανδρούπολη, Κάρπαθος, εξοπλισμοί κοκ κοκ) μόνη πιθανή κατάληξη θα έχει μια νέα "μικρασιατική καταστροφή".

8. Η Τουρκία παίζει "χοντρό παιχνίδι". Νοιώθει ότι το δικαιούται, νοιώθει  ότι μπορεί. Αν επιβάλει τη θέληση της σχετικά γρήγορα, αν πάρει μερικούς γύρους τώρα, θα έχει πολλές πιθανότητες να φύγει με μεγάλα κέρδη από το τραπέζι. Μόνος της εχθρός είναι ο φθοροποιός χρόνος. Και είναι ο μόνος εχθρός της όχι γιατί θα έχει μόνο εξαντλήσει το κεφάλαιο της αλλά γιατί τα δεινά των ιμπεριαλιστικών πολιτικών αφυπνίζουν, ενεργοποιούν τους λαούς, ομογενοποιούν τις επιδιώξεις τους και αυτός είναι ο πραγματικός μεγαλύτερος εχθρός της τουρκικής αστικής τάξης και εντός και εκτός. Ο Ερντογάν, κύριος πολιτικός εκφραστής των επιδιώξεων της, έχει αποδείξει ότι ξέρει να παίζει πόκερ. Το κατέχει το παιχνίδι και τα όρια του.

Για την ελληνική κυβέρνηση, την αντιπολίτευση της πλάκας και την αστική τάξη που έδωσε τη μισή χώρα για να σωθεί στην κρίση και ονειρεύεται τον πολύφερνο γαμπρό, θα πρέπει να επαναλάβουμε μια παλιά ρήση ενός άλλου μύθου του πόκερ, του Amarillo Slim, "αν δεν έχεις βρει το κορόιδο μετά από το πρώτο μισάωρο σε ένα τραπέζι, τότε το κορόιδο είσαι εσύ"!

Η συμφωνία για τη μεσοπρόθεσμη ρύθμιση του χρέους

Το Eurogroup του περασμένου Ιουνίου έκλεισε ουσιαστικά την συζήτηση για την μεσοπρόθεσμη πορεία του ελληνικού δημόσιου χρέους ενάμισ...